MAVİ DENİZCİNİN EZGİSİ

İnsan gökyüzünde boğulup, dalgalarda yükselebilir;

başın üstü deniz, yerin altı pek ala boşluk olabilirmiş.

Kaptanlar arza hükmettiğinde

Semanın makinistleri döşedikleri merdivenlerden düşse

Kulaklarda beliren tek hengame:

bu ne uğultu bu ne kalabalık!

yıldızlar ayaklarıma batıyor keskin bir acı ışığı doğuyor, saçlarımın ucunda esen gelgitleri

her doğan güneşin bulantısı kaplıyor.

Kim dalacak bilinmezliğe? 

Kim toplayacak yıldızları sepetine? 

Ah bu deniz uçsuz bucaksız, sonu olmayan bir dip. Ah bu gökyüzü ne tekinsiz ne bilinmez canlı içinde.

Çek kürekleri denizci, fırtınaya doğru

Kayan bir balık gördüm dilek tut en iyisi sen de.

Şimdi karlar yükseliyor maviliklere.

Gökyüzünden ise filizleniyor bir gül.

ismi beyaz.

ama daha çok siyah görünüyor.

Şapkasının altında sular birikmiş.

Dünya mı tepe taklak, insanlar mı çabalıyor bu beyhudeye?

Bir ezgidir tutturulan. Söylenen bir balad. 

Haydin bakalım kuşlar dalın geceye. 

Yarın deryaları, 

yarın deryalardır hepimize.

Sevgilerle

Elif Sükyen